Innlegg

Tidligare har eg skreve om at psyken var verst. Det er den absolutt ikkje no. Takke vera folka rundt meg, flinke folk i helsevesenet, maten, mosjonen, og sjølvsagt sjølvaste Herren.

Eg får lov til å skriva ein ny desember. Nok ei førjulstid. Forrige desember var eg så optimistisk, og glad for det dei siste CT-bildene viste. Då var det kun nokre få, knapt synlige prikker på leveren, og eg tenkte at no skulle dette faenskapet endelig utav kroppen min. Men nei. Dette skulle vise seg å vera ein meir komplisert...

Så var pausen over. Sida slutten på oktober 2024 har eg fått restaurert meg etter 6 månader med cellegift. Eg har opplevd nok ei flott adventstid sammen med familie og venner, og 2025 mottok eg med åpent sinn og åpne armer. Bildene frå CT viste ikkje heilt det som me hadde håpa på, men me visste jo at det...

Tolv cellegift-kurer er over. Kreften er nesten vekk. Statusen pr no er at det er to knapt synlige prikker, og ein liten flekk på 5mm igjen på lever. No må eg vente til nyttår for nye bilder. Så skal me sjå an situasjonen. Eg kan berre sjå fram to månader i slengen. Men i mellomtida skal eg leva.

1. august bestemte eg meg for å skrive et innlegg om livsperspektiv og fordommer. Det er nesten 3 månader sida !!! Ikkje har eg begynt å skrive, og ikkje har eg heilt kontroll på ka eg kasta meg uti. Eg har jo lært for lenge sida at provokasjon er et virkemiddel for oppmerksomhet, men det er jo nettopp det...

Ikkje meininga med bloggen, men meininga med sjukdommen, om eg skal spekulera litt rundt det.

Naturligvis begynte eg med katastrofetanker rett etter diagnosen. Eg fekk tips fra ein kjær nabo om å kontakte Norilco, som er ein organisasjon for tarmkreftopererte, stomi, tarmplager osv. Dei formidle nemlig likepersoner over heile landet, og ein kjem i kontakt med ein person som opplever, eller har opplevd det sammen som meg. Dessverre er det få...